U Tursko doba krajem XVI veka Dunav, Tisa, Moriš, Zlatica, Galacka, Begej i drugi vodeni tokovi, danas već zaboravljeni, bili su prepušteni sami sebi, tako da je Banat, naročito kada bi se izlile njegove reke i rečice, pružao sliku mrtvog jezera. Naročito ogromne baruštine nalazile su se u okolini Kikinde, Ilandje i Alibunara. Duž obe strane Tise pružio se čitav niz močvara, bara i ritova.

Uvećavanjem stanovništva doseljavanjem nametnula se potreba za sve više obradive zemlje i to postaje sve veća briga vlasti. Zemlja je tu i treba je samo oteti od vode. Sa najvišeg mesta u Beču izdaje se naredba 1781. godine da se u Banatu podižu nasipi duž reke Tise. Torontalska županija sa sedištem u Bečkereku (Zrenjaninu) i Velikokikindski distrikt kroz mnogo godina izvode ove radove površno, uglavnom nestručno, većinom javnom neplaćenom radnom snagom (kulučarima). Ovi nasipi su bili mali, pa su ih često velike vode prelivale, a mestimice i potpuno isprale, tako da se znatne teritorije i nadalje ostajale baruštine i močvare.

Godine 1845. osnovane su dve zadruge: interesenstvo plavnog područja duž leve obale Moriša pod nazivom Moriška zadruga, a interesenstvo duž leve obale Tise pod nazivom Tiska zadruga. Ove dve zadruge se brinu o nasipima. Godine 1857. ove dve zadruge se ujedinjuju i  ujedinjene nose naziv VI Tiska sekcija. Godine 1859. sa povećanjem plavnog područja dobija naziv Gornjotorontalska zadruga za odbranu od poplava.

Zadolmljavanjem Tise, veliki kompleksi zemljišta ostaju pod vodom, tako da se 1872. pristupilo izgradnji ustava koje će kroz nasipe propuštati nagomilane vode u Tisu. Ustave su građene na ušćima rukavaca nekadašnjih vodotokova i to: Novi Kneževac (sliv Kovašice, nekadašnji rukavac delte Moriša), Čoka (Čokanski rit), Ostojićevo (Kera-bara, Velika bara i Đurđeva bara), Padej (ušće Zlatice u Tisu) i Kerekto (ušće Galacke u Tisu).

Zadolmljavanjem reka Tise i Moriša nije učinjeno sve na osposobljavanju zemljišta za odbranu. Sve proletnje suvišne vode, snegovi i kiše, ostajale su na nižim zemljama mnogo duže nego što je poljoprivredamogla da podnese. Ustave u nasipu, ugradjene 1872. godine, odvodile su vodu gravitacijom sa glavnih nekadašnjih vodotoka-rukavca, ali je pored njih celo područje bilo prepuno malih udoljica odvojenih tankim prevlakama preko kojih nije sva voda mogla da oteče. Udoljice su dočekale novu vodu i tako iz godine u godinu postajale su nove močvare. Izlaz je bio u kopanju kanala, gradjenju crpki koje će prebacivati vodu u recipijente i spajanju udoljica sve do glavnog rukavca. Ovo je bio razlog za nastanak vodnih zadruga za odvodnjavanje.

Radi zaštite od ovakvih voda (tzv. unutrašnjih voda) nastaju Vodne zadruge za odvodnjavanje koje deluju paralelno sa Gornjotorontalskom vodnom zadrugom za odbranu od poplava (kasnije pod nazivom Gornjobanatska vodna zadruga). Na teritoriji Severnog Banata do 1945. godine delovalo je osam vodnih zadruga za odvodnjavanje koje su ujedinjene posle II svetskog rata u Gornjobanatsku vodnu zadrugu. One nastaju udruživanjem većih zemljoposednika. Takve su Zlatička vodna zadruga (osnovana je 1882.), Bočar – Iđoška vodna zadruga (1887), Novokneževačka vodna zadruga (1889), Galacka vodna zadruga (1891), Čokanska vodna zadruga (1937), Obilićevo – Sanadska vodna zadruga (1937), Šarlevil – Solturska vodna zadruga, Kera – Bara vodna zadruga (1924). Vodne zadruge grade i održavaju sisteme za odvodnjavanje (sisteme kanala i pumpne stanice). Pumpne stanice obično nose naziv područja sa kojeg ispumpavaju vodu ili same lokacije na kojoj se nalaze.

 Novo poglavlje u radu Vodoprivredne organizacije “Gornji Banat” u Kikindi počinje u 1945. godini. Tada, u slobodnoj Jugoslaviji, Predsedništvo Glavnog narodnooslobodilačkog odbora Vojvodine, donosi odluku o formiranju vodnih zadruga u Vojvodini. Naime, u to vreme je zatečeno na ovom području više manjih vodnih zadruga, pa su one tada ukinute i formirana jedna sa nazivom Gornjobanatska vodna zadruga. Po tadašnjim propisanim pravilima u zadatak vodne zadruge spada: izgradnja i održavanje vodnog gazdinstva svake vrste, a naročito odbrana od poplava, popravljanje zemljišta i uredjenje voda na njenom području, s tim da se u radu vodi računa o potrebama poljoprivrede i šumarstva, indusrije, saobraćaja, potrbama naselja, kao i narodnom zdravlju. Nalaže se i osnivanje, održaanje i razvijanje hidrološke i meteoroške službe, kao i vršenje pedološko-hidroloških i drugih istraživanja. Pomenuto razdoblje j epodeljeno na dva dela: i to: prvi deo obuhvata od 1945. godine do 1.I 1963. godine tj. do pripajanja vodnih zajednica sa teritorije Bačke i Banata Direkciji za izgradnju Hidrosistema Dunav – Tisa – Dunav. Realizacija ovih radova iz temelja menja odbranu od spoljnih i unutrašnjih voda i obezbedjuje sigurnu poljoprivrednu proizvodnju sa svim drugim, boljim hidromodulom odvodnjavanja nego ranije. Ovde finansiranje dobija novi oblik kod održavanja i investicione izgradnje detaljne kanalske mreže uvodjenjem naknade za odvodnjavanje putem skupštine korisnika, dok za radove odbrane od poplave postoji vodni doprinos. Ovo je vreme kada su integracioni procesi i razvoj radničkog samoupravljanja omogućili takve radove, koji do tada nisu ni naslućivani.

Zahev za jedinstvenim rešavanjem vodoprivrednih problema na području hidrosistema Dunav – Tisa – Dunav dovodi 1. I 1963. godine do pripajanja vodnih zajednica sa teritorije Bačke i Banata i Direkcija za izgradnju Hidrosistema Dunav-Tisa-Dunav u Novom Sadu. Od tadašnje Vodne zajednice, postaje Rejonski pogon koji će kasije dobiti naziv Vodoprivredna organizacija “Gornji Banaat” – Kikinda. Ovim pripajanjem je povećana teritorija Vodne zajednice, priključenjem sliva Kumanskog i Novobečejskog, tako da se sada teren proteže na teritoriju četiri opštine i to: Kikinde, Novog Bečeja, Čoke i ovog Kneževca.

Ukupna površina Vodoprivredne organizacije iznosi 201.875 hektara, a po opštinama to izgleda ovako:

  • Kikinda ima 78.224 hektara ili 39%
  • Čoka ima 32.117 hektara ili 16%
  • Novi Kneževac ima 30.554 hektara ili 15%
  • Novi Bečej ima 60.962 hektara ili 30%

Delatnost Vodoprivredne organizacije se ogleda u obavljanju sledećih poslova:

  • Odvodnjavanje suvišnih voda sa zemljišta;
  • Odbrana od poplava i regulacija vodotoka;
  • Staranje o preduzimanju mera za azštitu vode od zagadjivanja;
  • Snabdevanje poljoprivrede, industrije, ribnjaka i naselja vodom;
  • Obezbedjenje uslova za plovidbu;
  • Praćenje, prikupljanje i obrada hidroloških i hidrogeoloških podataka o kretanjima, nivoima podzemnih i drugih voda;
  • Održavanje, rekonstrukcija i izgradnja vodoprivrednih objekata i postrojenja, kao i njihovo iskorišćavanje;
  • Izrada studija, podloga i osnova u vodoprivredi i proučavanje vodoprivrednih problema na melioracionom području koje pokriva;
  • Ostale vodoprivredne delatnosti u skladu sa samoupravnim sporazumom o udruživanju u Opšte vodoprivrede preduzeće DTD.

Sada, u izmenjenim uslovima poslovanja, dolazi do novih organizacionih formi, tako da se ukidaju terenske sekcije na teritorijalnom principu, koje su se ranije bavile celokupnom vodoprivrednom problematikom, pa se osnivaju sekcije po specijalnosti. Osnovane su tri sekcije:

  • Sekcija detaljne kanalske mreže (DKM);
  • Sekcija osnovne kanalske mreže (OKM);
  • Sekcija za odbranu od spoljnih voda (ROS).